NuBi
fic shinhwa behind the scence part 25
Part 25
เมื่อสลายโต๋กันเสร็จเรียบร้อยเเล้ว มาถึงห้องคู่รักข้าวใหม่ปลามันมาก ทั้งสองคนนั่งจ้องตากันอยู่ครู่หนึ่งโอยที่มินวูนั่งอยู่บนเก้าอี้ เเต่หากอีกฝ่ายนั่งอยู่บนเตียงนอน
ทั้งสองคนก่อนทำท่าจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง เเต่พอต่างฝ่ายต่างเห็นว่าอีกคนจะพูด ก็เป็นอันต้องเงียบกันไป
“นายพูดก่อนดิมินวู”ดองวานเป็นฝ่ายเปิดฉากให้อีกคนพูดก่อน
“เอ่อ เออ ก็ได้ว่ะ ถามจริงนายชอบฉันมานานเเค่ไหนเเล้ว” อีกคนที่พูดตอบกลับมาไม่ได้อยู่ในอารมณ์น้อยใจเลยเเม้เเต่นิดหากเป็นความอยากรู้ใคร่สงสัยเสียมากกว่า จะว่าไปเค้าไม่น้อยใจหรอกเพราะ ถึงไงตอนนี้ก็คบกันเป็นเรื่องเป็นราวเเล้วนี่
หากคนที่ถูกถามซินิ่งอึ้งงงงันใบ้รับประทานไปอยู่เหมือนกันกับคำถามตรงๆเเบบนี้
“ก็อย่างที่เฮซองบอกเเหละ ถ้านับรวมปีนี้ก็สี่ปีเเล้ว”ดองวานตอบเสียงเบา ให้พูดเรื่องน่าอายเเบบนี้เป็นใครๆก็เขินยิ่งให้มาตอยต่อหน้าเเล้วโอยย จะเป็นลม
“เเล้วนายเริ่มชอบฉันได้ยังไงล่ะ”อีกคนเริ่มเปลี่ยนน้ำเสียง ชอบใจที่ได้เเกล้งคนตรงหน้านัก ยิ่งท่าทางอย่างงี้นี้ยิ่งชอบนัก
“ก..ก็..เเบบ..คือ นายจะถามเรื่องพวกนี้ทำไมเนี่ย!!!..”
“เเล้วนายเริ่มชอบฉันยังไง!!”อีกคนก็ทำเสียงเข้มกลบเสียงตะโกนอีกฝ่ายเหมือนกัน
“นี่ฉันไม่โกรธนายเรื่องที่นายทุกคนร่วมมือกันปิดเรื่องนี้ก็ดีเเค่ไหนเเล้ว เพราะงั้นตอบมาเถอะดองวานนนน...”มินวูลากเสียงยาวเป็นเชิงก่อกวนความสงบสุขในใจคนฟัง
“อ่า..นาย...ก็...เเบบว่าฉัน ฉันไม่รู้หรอกนะ พอมารู้ตัวอีกที คือฉันก็ชอบเเล้วน่ะ” คนพูดๆไปพยายามไม่มองหน้าอีกคนไปด้วย
“เเล้วไอ้ชอบของนายน่ะมันรู้สึกยังไงเล่าฮะ”ฟังประโยคนี้เเล้วดองวานอยากเอาเท้าลูบหน้าคนพูดเสียเหลือเกิน ที่ยังคงลอยหน้าลอยตาอยู่ได้
“นายชอบฉันยังไงฉันก็ชอบนายอย่างงั้นเเหละน่าาาา”เเล้วในที่สุดดองวานของเราก็ลาดเสียทีโดยการโยนขี้คืนให้คนที่ถามคำถามบ้างเเล้ว
“นี่ น้อยๆหน่อย ฉันถามนายไม่ใช่ให้นายมาย้อนถามฉันเสียหน่อย บอกมาเลยซะดีๆ” มินวูกลับลำได้อย่างทันท่วงที เลยส่งขี้คืนได้พอดี เล่นเอาคนโยนเเต่เเรกเซ็งเป็ดอีกเเล้ว
“ง่ะไหนย้อรหลับมาที่ฉันอีกเเล้วว่ะเนี่ย เออๆๆ ก็ได้ๆ ก็เเค่เเบบว่า มันรู้สึกดีที่มีนายอยู่ด้วยเเล้วก็ ทุกครั้งนายมีความสุขฉันก็รู้สึกมีความสุขน่ะ อยากเห็นนายยิ้มเสมอๆน่ะ เเล้วก็รู้สึกไมค่อยเป็นตัวของตัวเองเท่าไหร่ ประมาณนี้เเหละ ไอ้เเมวน้ำโง่!!!!” ว่าเเล้วก็ดาปิดท้ายไปได้อย่างสวยงาม เเก้อาการเขินหน้าเเดงร้อนของตัวเอง
“ก็เเค่เนี่ย” มินวูเลยได้เเต่ยิ้มใส่ตาอีกฝ่ายไปเท่านั้น ความจริงเเค่อยากจะฟังว่าอีกคนรู้สึกเหมือนเค้ารึเปล่า เเค่นั้นจริงๆ
ชายหนุ่มค่อยๆดินเข้าไปใกล้ๆอีกฝ่ายอย่างช้าๆ จนตนที่นั่งอยู่บนเตียงมองหน้าอย่างสงสัย พอมาหยุดอยู่ใกล้ๆ จึงค่อยๆโน้มตัวลงจนใบหน้าเคลื่อนเข้าหากัน ดองวานหลับตาเเน่นเหมือนคนกำลังรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอยู่ร่อมร่อ ได้เเต่คิดในใจว่า โอ้ไม่นะเค้าไม่อยากเป็นเคะนะ ไม่นะ
“ฟู่ว์!!” เสียงลมที่เป่าใส่หน้าเอาคนที่หลับตาสนิมลืมตาโพรงมามองอีกคน
“นายคิดว่าฉันจะทำอะไรฮะ ลืมตาได้เเล้วอยู่เเต่ในห้องมันเบื่อนะ ไป...นายสัญญาไม่ใช่หรอว่าถ้าขนมหมดเเล้วนายจะออกไปซื้อเป็นเพื่อนฉันน่ะ อย่าลืมสัญญาซะล่ะ ไปเร็ว” ว่าเเล้วก็ฉุดอีกคนให้ลุกขึ้นเดินตามไปเเบบงงๆ จนคนขี้เเกล้งได้ยิ้มจนตาหยีอีกครั้ง พลางคิดไปว่า เฮ้อ เเค่จะจูบกันยังทำยากเลยเเฮะ เรื่องอย่างว่าท่าจะรอไปอีกนาน...........
************************************************************************************************
ตัดมาที่อีกห้องบ้างนะคะ อย่าลืมเค้าเสียล่ะ เหล่าผู้มีพระคุณของพ่อสองหน่อนั้นไงคะ
“จอนจิน..ฉันถามอะไรหน่อยซิ ช่วงนี้นายมีอะไรปกปิดฉันมั้ย”เฮซองนั่งอยู่บนโซฟาหันมาถาม จากเมื่อคืนนั้นเค้าก็เอาเเต่นั่งคิดเรื่องนี้มาตลอดทั้งวัน
คนที่นั่งอยู่ด้วยกันกลับชำเลืองมอง อีกฝ่าย ก่อนจะหันกลับไปมองที่โทรทัศน์ต่ออีกครั้งพลางถอนหายใจหนึ่งเฮือกหนึ่งออกมา
“นี่ฉันเคยปิดอะไรนายได้รึเปล่าเนี่ย”คำพูดนี้เล่นเอาคนหน้าสวยขมวดคิ้วหันไปมองคนข้างกายเขม็ง
“นายหมายความว่าไง !!” ว่าเเล้วก็เริ่มเสียงเข้มขึ้นมาทันที เเถมยังจ้องอย่สงจับผิดอีกต่างหาก
หากคำถามนี้ไม่ได้รับคำตอบ ชายหนุ่มเพียงเเค่เดินไปหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับนึงเอามาให้เท่านั้น ก่อนจะนั่งลงข้างเช่นเดิม มือบางเอื้อมไปรับก่อนจะปิดดูที่หน้าข่างบันเทิงอย่างรู้ๆก่อนตาเรียวๆจะโตได้อย่างน่าอัศจรรย์
‘จอนจินวงชินฮวากำลังคบกับนางแบบสาวสวยมากว่า 2 ปีแล้ว
แหล่งข่าววงในกล่าวว่าจอนจินกำลังเดทกับนางแบบสาวสวย
สูง หุ่นดี ซึ่งไปยิม เดียวกันกับเขา เขาทั้งสองมักจะพบกันอยู่เสมอและกำลังตกอยู่ในภวังค์รัก’
ขอบคุณ Source: starnew Chi trans: 打糕@shinhwachina Eng trans: midnightgirl13@shinhwabi Thai trans : kAtHiE@shinhwathailand
“นีมันอะไรกันเนี่ย จอนจิน นายกับ..นางเบบที่ไหน เเล้วเนี่ยอะไร สองปีหมายความว่าไงเนี่ย เพราะอย่างงี้เองหรอ ที่นายมาทำดีกับฉันน่ะ” ว่าเเล้วก็เขวี้ยงหนังสือพิมพ์ใส่หน้าอีกฝ่ายอย่างเเรง หากเเต่อีกคนกลับไม่หลบหลีกเเม้เเต่น้อย
“งั้นนายจะให้ฉันอธิบายมันก่อนได้มั้ย”ร่างสูงใหญ่ พูดออกมาอย่างใจเย็น เข้าใจอยู่ในเรื่องอารมณของคนตรงหน้านี้
เฮซองอ้าปากจะปฏิเสธในตอนเเรก เเต่บางสิ่งในเเววตาที่จริงจังของคนตรงนี้ทำให้เค้าชะงักในคำพูด ร่างโปร่งลุกขึ้นเดินไปยืนพิงเจ้าโทรทัศน์เครื่องใหญ่ เเทนที่จะอยู่ข้างๆอีกฝ่าย ตอนนี้ขอบตามันร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้หากเเต่ ยังคงเก็บอารมณืเอาไว้ได้เป็นอย่างดี
“เฮซอง นายก็รู้ว่าถ้าฉันมีอะไรเราก็บอกกัน ยิ่งเรื่องในหนังสือพิมพ์นี้ยิ่งเเล้วใหญ่ ฉันเองก็ไม่รู้เลยว่าเค้าคือใครด้วยซ้ำ!!” จอนจินอธบายอย่างช้าๆ พยายามเอ่ยให้อีกคนเข้าใจมากที่สุด
“เเต่ถ้ามันไม่มีมูลเเล้วข่าวมันจะมาจากไหนได้ล่ะ!!!” คนหน้าสวยถามออกมาเสียงดังจนดูน่าตกใจ
“เรื่องนั้นฉันก็ไม่รู้หรอกนะ เเต่เฮซอง.. เราอยู่ด้วยกันตลอดเวลานานก็น่าจะรู้นี่ ฉนจะเอาเวลาที่ไหนไปทำเเบบนั้น นี่นายไม่เชื่อใจกันเลยรึไง”จอนจินถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน หากความจริง เเค่เจอข่าวก็เเย่พออยู่เเล้ว หากคนที่เค้ารักยังไม่ไว้ใจกันอีก ไม่ชอบเลยจริงเวลาเห็นคนๆนี้ตาเเดงขึ้นมาเเบบนี้ เฮ้อ เรื่องดีๆเพิ่งจะเกิดกับเพื่อนเค้า ไหง..ตัวเองต้องมาเจอเรื่องร้ายๆเเบบนี้นะ
ชายหนุ่มมองตาอีกฝ่าย อย่างมั่นคงบ่งบอกสิ่งที่เค้าพูดให้อีกฝ่ายได้รับรู้ ซึ่งเฮซองยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม พยายามทบทวนในสิ่งที่อีกคนพูด มันก็จริงอย่างที่จอนจินบอก เค้าทั้งคู่เเทจะตัวติดกันตลอดเวลาด้วยซ้ำเเล้วจอนจินจะเอาเวลาที่ไหนไปหาคนอื่น แถมสองปี ข่าวลงว่าสองปีเป็นไปไม่ได้เลย ที่จอนจินจะทำเเบบนี้!!
เเล้วไหนจะคำว่าไม่ไว้ใจอีก สมเเล้วที่จอนจินว่าเค้าอย่างงี้ ทำไมนะเฮซอง นายไม่คิดหน้าคิดหลังก่อนจะทำอะไระ ก็รู้อยู่ว่าพวกหนังสือพิมพ์น่ะมันเชื่อไม่ได้ คนคิดทำท่านึกไปนึกมา เเล้วก็ส่ายหัวไปมาด้วยเช่นกัน ตอนนี้ในใจน่ะอยากจะขอโทษเเล้วล่ะ เเต่ว่าไม่รู้จะทำยังไงดี ทั้งเมื่อกี้ที่เขวี้ยงหนังสือพิมพ์ใส่หน้าชายหนุ่มเเล้ว ยังจะเรื่องความเชื่อใจอีก เเละที่สำคัญคือ มันเสียฟอร์มชะมัดเลยเเฮะ...
“เเล้วทำไมนายไม่บอกฉันตั้งเเต่เเรกล่ะ!!”คนที่มีฟอร์มยังคงทำเสียงเเข็งขู่ต่อ ไม่ยอมเเพ้
“เเล้วไงล่ะ รู้เเล้วสบายใจมั้ยล่ะ รู้เเล้วนายเป็นเเบบนี้ใครจะอยากให้รู้ล่ะ เอาเป็นตกลงตอนนี้นายเชื่อฉันรึยัง” จอนจินยิ้มออกมานิดๆ ที่เค้ากล้าถามอีกฝ่ายอย่างนี้ เพราะเค้าเห็นเเล้วว่า นัยน์ตาสวยคู่นั้นน่ะ ไม่มีเเววเข็งกร้าวเเละโกรธเคืองหลงเหลืออยู่
“เอ่อ เชื่อซิ ก็..เเต่นายก็ผิดเองเเหละที่นายไม่บอกฉันก่อนนี่” คนสวยยังคงตอกย้ำเรื่องความผิดอีกฝ่ายไม่เลิกอยู่ดี
“รู้เเล้วค้าบบ ยอมรับผิดเเล้วค้าบบบบ โอเค?? ต่อไปนี้ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ผม นายปาร์ค ชุงเเจ จะบอกนาย จอง พกโย ทุกอย่างเลยดีมั้ย เเต่เพราะงั้นจากนี้ อยากให้นายมั่นใจในรักเราเหมือนกันนะ” คนที่สัญญาเองก็ร้องขออีกฝ่ายเองเช่นกัน
เฮซองไม่ตอบหากเพียงเเค่หันหน้านี้ ทำเป็นเก็ก หันไปมองทางอื่นเเทน พยายามไม่สบสายตาช่างอ้อน ไม่ได้ๆเดี๋ยวเเม่นกละลาย
“งั้น ทำไมยังยืนอยู่ตรงนั้นล่ะมานั่งนี้มาให้ชื่นใจหน่อยดิ โห..อยู่ไกลขนาดนี้มันห่างเหินนะ”คนตัวโตก็ยังคงไม่ลดละความพยายามเช่นกัน
เเล้วในที่สุดก็ใจอ่อนจนได้ ร่างโปร่งเดินไปนั่งลงข้างๆอีกฝ่ายเหมือนเเต่ยังคงเบือนหน้าหนีไม่ยอมสบตาด้วย เเขนเเกร่งจึงเกี่ยวอีกฝ่ายเค้ามาหอมด้วยความหมั้นเขี้ยวเเรงไปเสียหนึ่งฟอด
“เฮ้ย ฉันยังคาดโทษนายอยู่นะเว้ย อย่ามาลามปาม ไปเลยไปชิ้วๆ!!” ว่าพลางก็โบกไม้โบกมือไล่อีกคนให้ออกห่าง
“ยังไม่หายโกรธอีกหรอ งั้นจะให้ทำยังไงล่ะครับ ฮะ”จอนจินส่งสายตาปิ้งปั้งมาง้อก่อนเลยเเฮะ
อีกคนเลยได้เเต่ทำท่าคิด กอดอกคิด เอียงหัวไปเอียงหัวมา ใช้ความคิดอย่างหนัก ขยับเเว่นไปขยับเเว่นมา คิดอย่างนั้นอยู่สองสามนาที ก็ได้ไอเดียดีๆจนได้ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ จนคนที่นั่งด้านข้างยังหนาวไปด้วย
“จอนจินนายตามฉันมานี้หน่อยดิ” คนหน้าสวยเรียก้วยเสียงหวานเจี๊บบบบ จนน่าตกใจ ก่อนจะลุกเดินขึ้นไปบนห้องของตัวเองโดยที่ คนร่างสูงเองก็ลุกเดินตามไปด้วย
พอทั้งคู่เข้าห้องมาได้ เฮซองจึงบอกให้อีกคนขึ้นไปนั่งพิงที่หัวเตียง ซึ่งอีกฝ่ายก็ทำตามอย่างว่าง่ายอีกเช่นเคย โดยที่ตัวร่างโปร่ง เองก็เดินเข้าไปค้นอะไรบางอย่างในตู้เสื้อผ้า ก้มๆเงยๆซักพัก ก็หาเนคไทน์สีมืดๆมาได้ สองสามเส้น ส่วนคนที่นั่งอยู่บนเตียงได้เเต่ทำหน้างงงันไปด้วย
คนสวยยิ้มบางๆกับใบหน้าขี้สงสัยของคนรัก ก่อนจะค่อยคลานขึ้นเตียง ด้วยท่าทางยั่วยวนที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อนซักครั้ง เล่นเอาคนมองเลือดสูบฉีดได้เป็นอย่างดี ร่างบางค่อยๆเคลื่อนเข้าใกล้อีกฝ่ายก่อนจะนั่งลงบนตัก คลอเคลียอยู่ที่ซอกคออีกคน ทำเอาจอนจินเคลิ้นไปกับรสสัมผัส ที่อีกคนเป็ฝ่ายเริ่มก่อน เเละเมื่อพอคนงามเห็นดังนั้น จึงรีบเอาสิ่งที่หยิบมาผูกข้อมือทั้งสองข้างเอาไว้
“เอ้ย เฮซอง นายทำอะไรน่ะ!!!” อีกคนตะโกนออกมาด้วยความตกใจ ตอนนี้ เเขนทั้งสองของเค้าขยับไปมาไม่ได้เสียเเล้ว
“อ้าว ก็นายอยากทำให้ฉันหายโกรธไม่ใช่หรอ ไม่เป็นไรหรอกน่า เเค่จะทรมานนิดๆหน่อยๆเอง” เฮซองพูดออกมาอย่างสะใจ มือบางค่อยๆเอื้อมไปปลุดกระดุมของคนตรงหน้าทีละเม็ดๆ กระทั้งถึงเม็ดสุดท้าย จนสาบเสื้อท้งสองข้างเเยกออกจากกันจนเห็นเเผงอกเเกร่ง
“เล่นอย่างงี้ไม่เอานะ เฮซอง” อีกฝ่ายยังคงใจดีสู้เสื้ออยู่อย่างนั้น นี้ถ้าต้องทำอะไรกับเฮซองโดยที่ตัวเองขยับไม่ได้ เหมือนฆ่ากันเลยนะ
“ก็ไม่ได้เล่นนี่ฉันเอาจริง” เป็นคำตอบที่ดี พอๆกับความนิ่งในน้ำเสียงเลยทีเดียว ก่อนจะประกบจูบที่ปากหนาของอีกฝ่าย เฮซองใช่มือทั้งสองประคองหน้า ชายหนุ่มเอาไว้ก่อนจะเป็นฝ่ายสอดลิ้นของตนเข้าไปเเทน ซึ่งจอนจินก็ตอบโต้กลับมารุนเเรงไม่เเพ้กัน เมื่อดูว่าคนที่รุกเค้าเริ่มจะเป็นฝ่ายเสียท่าซะเองจะถอยตัวออกมาก่อน
“เเน่ใจนะว่าจะทรมานฉันได้จริงๆ” หลังจากที่เฮซองถอนจูบ ชายหนุ่มยิ้มกวน จนใบหน้าสวยๆขึ้นสีเเดงเรื่อ
“นายก็รอดูไปละกัน” เฮซองกระซิบเสียงเบา เค้าเองก็ไม่ยอมเเพ้เหมือนเคย หมากเกมส์นี้เค้าเดินเอง เเล้วเค้าก็ต้องชนะให้ได้ จะได้สั่งสอนให้ไอ้ลูกนกยักษ์นี่ รู้ว่าเค้าก็เก่งเหมือนกัน
ปากอิ่มคลอเคลียไปตามใบหูของร่างสูง ขบเม้มเล็กๆก่อนจะ เบา ค่อยๆพรมจูบไปตามซอกคอ ก่อนจะลากเลื่อนลงตามไปตามเเผงอกที่มีเเต่มัดกล้ามสวยๆ มือเรียวปัดป่ายไปตามอกว้างของอีกคน ถูถนิ้วไปตามยอดอกที่เเข็งชันขึ้นของอีกฝ่าย
“อืม..” จอนจินครางเสียงต้ำพยายามสะกดอารมณ์เอาไว้มากเท่าที่จะมากได้ ปากอิ่มกระตุกยิ้มชอบใจกับกระทำของตัวเองนิดๆ เเอบสะใจว้อยยย
มือบางเลื่อนไปปลดเอากางเกงของอีกฝ่ายออกก่อนจะโยนไปไว้ข้างเตียงอย่างลวกๆ ก่อนจะค่อยกอบกุมเอาความเเข็งแกร่งขออีกคนไว้ในมือ ขยับรูดขึ้นลงเบาๆ พร้อมกับเอานิ้วมือตัวเองบดเบียดกับส่วนปลายหนัก ทำเอาคนโดนกระทำต้องเม้มปากสนิท เพราะนอกจากสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังทำให้อยู่ ไหนจะใบหน้าเซ็กซี่ที่คอยยั่วยวนทำเอาคนจะคลั่งตายอยู่เเล้ว นี่ ถ้าขยับได้ละก็ไอ้เเม่นกตัวนี้ได้เป็นลูกไก่ในกำมือเเน่ๆ
หากความซื่อสัตย์ของร่างกาย เเละสัญชาตณาณในการสืบพันธุ์ ทำให้ส่วนที่ไวสัมผัสของเขาตื่นตัวขึ้นเต็มที่ อย่างควบคุมไม่ได้เลย ร่างโปร่งจึงต้องละมือออกก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ปลดปล่อยออกมา
เฮซองตัดสินใจปลดอาภรณ์ของตนออกจนหมด ไม่มีเหลือเลยซักชิ้น เหมือนเป็นการโอดโฉมร่างกายที่สมบูรณ์เเบบราวกับภาพวาดนี้ให้คนมองได้เห็นเต็มสองตา ยิ่งทำให้ตระหนักเลยว่าเห็นกี่ครั้งก็เร่าอารมณ์ได้มากอย่างน่าดูชม ยิ่งทำให้ความปรารถนาที่ถูกปลุกเอาไว้ลุกโชนไปกันใหญ่
กึ้ง!!!!!!!
จอนจินเคลื่อนเข้าอีกฝ่ายอย่างลืมตัว ก่อนจะรู้สึกติดที่ข้อมือนั้นถูกมัดอยู่ ถึงกับต้องสบถคำหยาบออกมาอย่างขัดใจ
ร่างสวยๆนั่งลงตรงข้ามชายหนุ่มห่างออกไปไม่มาก ขายาวเเยกออกจากกันทำให้อีกฝ่ายมองเห็นกลางลำตัวของตนอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น มือเรียวลูบไล้ไปตามร่างกายเนียนนุ่มของตน ก่อนจะเลื่อนต่ำลงกำรอบไปตามส่วนอ่อนไหวของตนพร้อมกับขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็วทันที
“อ๊ะ....อา”เสียงตรวญครางดังเล็ดลอด จากปากอิ่มอย่างไม่เกรงใจกันเลย ราวกับเป็นการจงใจยั่วอารมณ์อีกฝ่าย เเถมดูท่าวิธีจะได้ผลดีมากๆซะด้วย เพราะจากสีหน้าอคนมองที่ขบกรามเเน่น ข่มอารมณ์พลุ่งพล่านของตัวเองอย่างหนักนั้น
หากเเต่ภาพที่ยั่วกิเลสตัญหาตรงหน้า ก็ยังเกิดขึ้นอย่าต่อเนื่อง มือบางยังคงขยับไปมาเพิ่มความสุขสมให้เกับตนเองอย่างไม่คิดจะหยุด จนน้ำใสๆ เริ่มปริ่มออกมาจากส่วนปลาย
“อ..อื้ม จอนจิน”ปากสวยหลับตาร้องเรียกชื่ออีกคนเอาไว้ ก่อนมือจะเริ่มขยับอย่างหนักหน่วงมากขึ้น ให้มันเสียดสีไปมากับส่วนที่คิดว่าจะช่วยทำให้ปลดปล่อยได้มาก จนเมื่อหยาดน้ำสีข้นฉีดพ่นออกมาในที่สุด นิ้วเรียวกวาดเอาของของเหลวพวกนั้นไปวนเวียนไปมาที่ช่องทางของตน ก่อนจะสอดส่วนปลายเข้าไปเล็กน้อย ขยับเข้าออกอยู่อย่างนั้น
“อา...ฮ้าาา นายไม่อยากเข้ามาในตัวฉันหรอ...จอนจิน”เฮซองส่งเสียงหวานพร้อมด้วย สายตาเชิญชวน อีกฝ่ายอย่างน่ามอง ทำเอาคนถูกถามตาค้างพยายามดึงมือออกจากหัวเตียงอย่างเอาเป็นเอาตาย ตอนนี้ส่วนที่ตื่นตัวอย่างมากของเค้ามันเเน่นตึงเสียเจียนจะระเบิด ทำเอาปวดเเสบปวดร้อนจนทนไม่ไหว
“อยากซิ อยาก นาย..เลิก..ท..ทรมานฉันเถอะนะ..ที่รัก” จอนจินเว้าวอนอีกฝ่ายเสียงสั่นด้วยเเรงอารมณ์ ที่อีกฝ่ายพยายามราดน้ำมันใส่กองเพลิงตลอดเวลา
“นายรักฉันมั้ย จอนจิน” อีกฝ่ายค่อยๆพาร่างงามๆเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
“รักซิ รัก รักจะตายอยู่เเล้ว” ชายหนุ่มตอบเสียงสั่นไม่อยู่กับร่องกับรอยเท่าไหร่เเล้ว
“เวลานายมีอะไร ยังจะปกปิดฉันอีกมั๊ย” เสียงหวานๆยังคงถามอยู่ ในขณะที่มือบางทำท่าจะปลดเอาเนกไทน์ที่มัดข้อมืออีกฝ่ายอยู่ออก
“ไม่ปิดเเล้ว...ไม่ปิด ฉันสัญญา!!!” จนในที่สุดพันธนการที่ผูกมัดเอาไว้ก็หลุดอกเสียที ชายหนุ่มเเทบกระโจนใส่อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว
มือหนากระชากเอาตัวอีกฝ่ายมากดจูบอย่างเร้าร้อนเเละรุนแรง เหมือนอยากจะลงโทษที่ทำให้เค้าต้องทรมานอย่างนี้ ลิ้นสากเกี่ยวกระหวัดในโพรงปากชื่น เเทบจะกวาดเอาทุกๆอย่างในนั้นให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ไม่เว้นที่ว่างไว้ให้หายใจ ทั้งเเทรกลึก เเละดึงดัน ปากหนาพยายามบดเบียดอย่างรุนเเรงจนริมฝีปากอีกฝ่ายบวมช้ำไปด้วย
จนเมื่อมือขาวๆปัดป่ายไปในอากาศเป็นสัญาณเตือนว่าตอนนี้เค้าหายใจไม่ออกเเละกำลังจะขาดใจ จอนจินจึงเป็นฝ่ายยอมถอย
“ฮ๊ะ...อา ฮ้า...เเฮ่กๆๆ น..นาย ..จะฆ่าฉันรึไง”อีกฝ่ายหอบหายปะปนไปด้วยกับคำกล่าวหา
“เเหม เเต่ถึงอย่างงั้นก็ไม่เคยได้ยินเลยว่ามีคนตายเพราะจูบซักที” นั้นไงพอถูกปล่อยก็ร่าเริงปากเก่งกวนอารมณ์ได้ทันที หากตอนนี้จะมาเล่นตลกก็ใช่ที่ หากมีเรื่องที่ต้องะสางปิดบัญชีให้มันรู้เเล้วรู้รอดเสียก่อน
มือหนาเลื่อนลงต่ำก่อนจะจับเเยกขาอีกฝ่ายออกกว้าง มองดูปากทางเเคบที่มีของเหลวไหลออกมาอยู่บางส่วนก่อนจะให้นิ้วของตนสอดสวนเข้าไปเเทนทีเดียวสองนิ้ว
“อ๊ะ...อื้ม...ฉันว่าไม่ต้องเเล้วล่ะ เมื่อก็ฉันก็ทำไปเเล้ว”คนสวยของเราเว้าวอน ความจริงตัวเองเเทบจะทนเองไม่ไหวอยู่เเล้วเหมือนกัน
“เอางั้นก็เอา นายขอฉันเองนะ..”ชายนุ่มจับเอาเเก่นกายที่ขยายอย่างเต็มที่ของตัวเองเอาไว้ก่อนจะกดเข้าไปในตัวอีกฝ่ายที่ ผวาขึ้นโอบเเขนเรียวไปตามรอบคอของชายหนุ่ม
ร่างโปร่งบางพยายามอย่างมาก ยามเมื่อต้องต่อสู้กับความเจ็บเเสบด้านล่างของตน ได้เเต่คิดไปว่า เจ็บเเป๊บเดียวเท่านั้นเเหละเดี๋ยวก็มีความสุขเเล้ว หากน้ำใสๆที่คลอขึ้นมาเพื่อระบายความเจ็บนั้นก็เป็นอีกเรื่องที่ควบคุมไม่ได้เหมือนกัน
“อดทนหน่อยนะ..เฮซอง”ร่างสูงจูบซับเอาน้ำตาอีกฝ่ายเอาไว้ การกระทำวันนี้ค่อยข้างจะดูรุนเเรงเละเเทบจะไม่มีการเตรียมตัวให้คนรักของเค้าเลย
“อ๊าาาา....ฮึก”เอซองครางเสียงดังเมื่อตัวของทั้งสองเเนบสนิทกัน
ไม่นานนัก จอนจินจึงเข้าไปในตัวอีกฝ่ายได้จนหมด เค้าเองเเทบจะขึ้นสวรรค์ทั้งๆที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำหาก เพราะอารมณืที่ถูกปลุกขึ้นมาเเล้วปล่อยให้คั่งค้างจนถึงตอนนี้ บสกกับภายในผนังอ่อนนุ่ม ร้อนชื้นที่มันตอดรัดเค้าเอาไว้อย่างนี้ เรียกว่าทำเอาเห็นดาวทั้งๆที่ยังไม่ได้บินขึ้นฟ้ากันเลย
ราวกัยต้องทำเวลา ชายหนุ่มไม่ทิ้งค้างเอาไว้ให้ร่างโปร่งได้ปรับตัว ชายหนุ่มค่อยขยับตัวอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเปลี่ยนจังหวะเป็นรวดเร็วอย่างต่อเนื่อง ทำเอาเฮซองต้องหงายหน้าขึ้นเพื่อระบายอารมณ์
“จอน...จิน..เบาๆหน่อยมัน.ลึกไป..เเล้ว..อ๋าาา!!”เฮซองร้องห้ามอีกฝ่ายขึ้น เนื่องจากการรุนรานของคนรัก
จอนจินเองที่ตอนนี้เปลี่ยนขึ้นมาเป็นคนคุมเกมส์บ้างเเล้ว จึงขยับร่างกานของตนเองอย่างเอาเเต่ใจ ไม่ว่าจะเป็นการสอดแทรกลึกเข้าไปด้านในของอีกฝ่าย หรือเเม้เเต่การเคลื่อนตัวที่รุนเเรงกับช่องทางของคนที่เค้ากกกอดอยู่นี้ด้วย
หากเสียงหวานนั้นเป็นตัวช่วยปลุกเอาสติเเห่งความดิบเถื่อนนั้นลงได้ไม่มากก็น้อย ชายหนุ่มจึงค่อยๆลดจังหวะลงบ้าง มือหนาเอื้อมไปจับเอาเเขนเรียวที่ก่ายหน้าตัวเองเพื่อบดบังไม่ให้อีกคนเห็นออก อยากจะมองสีหน้าสวยยามที่เค้าเป็นคนมอบความสุขสมให้เหลือเกิน
“ขอโทษทีนะรุนเเรงไปนิด..อืมใกล้เเล้วใช่มั้ย” จอนจินก้มลงจุมพิตง้ออีกฝ่ายอย่างน่ารัก ก่อนที่จะเริ่มขยับตัวให้เร็วขึ้นอีกครั้ง
“อ..อ๊า จอนจิน..อา..จอนจิน.”เฮซองพร่ำเรียกชื่ออีกฝ่ายเมื่อ การร่วมรักครั้งนี้ใกล้เดินทางมาถึงจุดหมายเสียที
เสียงครางอันสุขสมดังเป็นจังหวะเดียวกับที่ผิวเนื้อกายทั้งคู่เสียดสีกัน เมื่อช่องทางอันเเคบตอดรัดอย่างรุนเเรงเเละอีกฝ่ายก็ใกล้จะถึงที่หมายเต็มที จอนจินจึงรีบเเทรกกายอย่างหนัก ให้เเก่นกายของเค้าบดเบียดเค้ากับจุดรับอารมณ์ของอีกฝ่ายที่ผนังอ่อนบางนั้น จนในที่สุดทั้งคู่จึงปลดปล่อยออกมาพร้อมๆกัน โดยที่จอนจินยังคงค้างตัวเอาไวอย่างนั้น
“ฮ้า!!!...ไม่เคยคิดเลยว่ารอบเดียวเหนื่อยขนาดนี้” ปากอิ่มบนออกมาทั้งๆที่ยังหอบหายอยูเช่นเดิม หากเทียบตามปกติเเล้ว ส่วนใหญ่หากเครื่องติดเเล้วจะไม่จอดเค่เพียงยกเดียว เเต่วันนี้กลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
คำพูดนี้จุดเอารอยยิ้มให้กับฟังได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว
“ก็นายเล่นยั่วซะขนาดนี้นี่ นึกคึกอีท่าไหนขึ้นมาล่ะ เดี๋ยวนี้ใจกล้านะ ฮึ” ว่าเเล้วก็หอมเเก้มเนียนอีกฝ่ายอย่างเเสนจะหมั้นเขี้ยว นานๆทีจะเห็นเฮซองใจกล้ามาทำท่าเซ็กซี่ซักที
“ก็เพราะนายเเหละ วันนี้เเค่เบาะๆนะ วันหลังจะทิ้งให้มันค้างเอาไว้อย่างนั้นให้มันกระอักตายไปเลยดีมั้ย..”
“ไม่เอาจ้า ถึงฉันจะชอบก็เถอะนะเเต่อย่างงั้นก็ไม่ไหวเหมือนกันเเหละ” นิ้วยาวเขี่ยเอาผมบางส่วนที่ปรกหน้าผากเล็กของอีกคนออกในขะที่พูดไปด้วย
“อืม งั้นอย่าลืมที่นายบอกไว้ล่ะกัน ตอนนี้ฉันไม่ไหวเเล้วง่วง นายก็รีบๆออกไปจากตัวฉันซะทีซิมันอึดอัดนะ”ว่าเเล้วก็เอามือบางดันตัวอีกฝ่ายออกไป จากคนช่างยั่วกลับกลายมาเป็นเจ้าชายขี้โมโหอีกเเล้ว
“โอเคๆงั้นทนนิดนึงนะ” ว่าเเล้วจอนจินก็ทำอย่างที่อีกฝ่ายขอ หากคนขอเองก็หลับตาเเน่น ไม่ว่าจะเป็นตอนรับอีกฝ่ายเข้ามา หรือ อีกฝ่ายถอนตัวออกไปก็ให้ความรู้สึกไม่ค่อยต่างกันเลยเเฮะ
ร่างหนาล้มตัวลงนอนข้างกายอีกฝ่าย ก่อนเอามือโอบรอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ ก่อนเปลือกตาอันหนักอึ้งจะพาเค้าไปที่ทางช้างเผือกพร้อมกับคนในอ้อมกอด หากเเต่ก่อนนั้นเค้ายังไม่ลืมคิดไปว่า เฮ้อ..สงสัยวันพรุ่งนี้ต้องมีงานหนักเรื่องเเก้ข่าวอีกล่ะน่าาาาาาา...................
*************************************************************************************
TBC