“ออกมาได้เเล้ว เรียบร้อยเเล้วน่า”เสียงเอริคจะโกนดังเรียกเพื่อนๆตัวดีทั้งหลายให้ออกมาจากมุมอับเสียที

“อ้าว ออกได้เหรอ...อุตส่าห์รอดูฉากจูบดูดดื่มซะหน่อยไม่มีหรอ”จอนจินพูดขึ้นมาอย่างอดเสียไม่ได้ที่ จะล้อเลียนคนที่กำลังมีความรักอยู่ ณ ตอนนี้

ทั้งที่ในใจนั้น เขาก็แอบเเสดงความยินดีกับเพื่อนโดยการร่วมมือกันก่อการรัก จนสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี

“นี่ไอ้แป๊ะ!! น้อยๆหน่อย มาจูบดูดดงดูดดื่มอะไรของเเก นั้นมันน้องชายฉันนะ..”คนหน้าสวยหันไปต่อว่า ชายร่างสูงที่ยืนข้าง จนคนที่ถูกจ้องมองนั้นได้เเต่ยิ้มทำหน้าแป้นเเล้นใส่ ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวเอาเลย

“นั้นน้องชายนาย..เเต่ฉันน่ะว่าที่แฟน ไม่เป็นไรหรอก.. มีศักดิ์ เเละศรีไม่ต่างกันมาก ได้รับความรักเหมือนๆกันนั้นเเหละ..จริงไหม”จอนจินว่าพลางเย้าแหย่คนตรงหน้าอย่างน่ารักน่าชัง ทำเอาคนหน้าสวยต้องรีบหันหน้าหนี ด้วยว่าตอนนี้หน้าขาวๆนั้นกำลังเปลี่ยนเป็นสีเเดงระบายได้อย่างไม่น่าเชื่อ..

“ไอ้แป๊ะ จะลามปามมากไปแล้วนะ เดี๋ยวปั๊ดเหนี่ยวจมูกหลุด ให้หน้าตาไม่เหมือนชาลี ปาร์คเลยไอ้นี้...”เฮซองเเกล้งง้างมือออก ทำท่าทางประกอบอย่างที่ตนพูด หากคนหน้าแป้นก็ยังทะเล้นยื่นหน้าเข้าหาอีกแน่ะ

“เอาเลยตบเลย เดี๋ยวจะเอาหน้ารับเต็มที่ เห็นเขาว่าถ้าโดนตบเเสดงว่า คนตบน่ะรัก...เอาเลย..เเต่ขอหน่อยเหอะ ตบให้หน้าเหมือนพ่อได้ไหม มันเป็นความภูมิใจน่ะ”จอนจินยืดอก ยื่นหน้าให้อีกฝ่ายลงมือจริงๆ

“ไอ้...แป๊ะ!! ได้คนหน้าหนา!!!”คนหน้าสวยตะโกนเสียงดังสะบัดหน้าเดินหนีห่างออกไป ก็อยากจะวาดมือลงบนใบหน้าที่มันเเลดูรับกับฝ่ามืออยู่หรอกถ้าไม่กลัวเขาเจ็บละก็นะ

โดยที่คนต้นเรื่องพอใจกับการที่ตนโดนต่อว่าเอง ในขณะเดียวกันนั้นที่ผู้คนรอบข้างนั้นพากันยิ้มอย่างชอบใจ...พาลคิดตรงกัน

...คู่นี้ก็คงอีกไม่นานเเล้วซินะ...

บนโลกนี้มีอะไรต่างๆมากมายเกิดขึ้น ทั้งที่เป็นไปตามธรรมชาติ...เสมือนเข็มนาฬิกาที่เดินวนไปเรื่อยๆ หรือบางสิ่งที่เเตกต่างหากเลือกไม่ได้ แม้จะต้องเดินสวนเข็มที่โลกกำหนดมาก็ตามที...

จะทำได้ดีที่สุดก็เพียงเเค่...มีความสุขให้มาก เเละมั่นคงว่าจะไม่เสียใจต่อสิ่งที่ตัวเองได้เลือก..แม้ว่ามันจะไม่ได้สวยหรูเเละได้รับการยอมรับอย่างใครคนอื่นเขาก็ตาม..

เเต่สิ่งที่เกิดในใจของคนเหล่านี้นั้น ไม่ได้ต่างไปจากทุกคนเลย...นั่นคือหัวใจที่เต็มไปด้วยความรักที่บริสุทธิ์...

.....................................

.............................

...................

........

ความสนุกสนานที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ผ่านพ้นไปด้วยดีเเละมีความสุขกันถ้วนหน้าถ้วนตาทุกคน เพียงเเต่ว่างานเลี้ยงทุกอย่างต่างต้องมีวันเลิกรา

เเขกที่มาเยี่ยมเยือนนั้นกลับไปหมดเเล้วเหลือเพียงเจ้าของบ้าน และคนที่เป็นเจ้าของใจเท่านั้นที่ยังคงช่วยกันเก็บของ..บ้านไม่ได้รกเท่าไหร่นักเพราะก่อนที่อีกสี่คนที่มาจะกลับไปนั้น..ก็เคลียร์ข่าวของกันไปรอบเเล้ว..หากเศษเล็กเศษน้อยที่เหลือรอดนั้นก็ได้รับการทำความสะอาดอย่างดีจากผู้อยู่อาศัย

จนเมื่อบ้านสะอาดเเละทุกคนนั้นเเยกย้ายไปทำธุระส่วนตัวกันหมด...เหลือเเค่เพียงสองชีวิตเท่านั้นที่ยังนั่งดื่มด่ำชมความงามยามค่ำคืนกันอยู่เพียงลำพังโดยที่ไม่มีใครรบกวน

บนท้องฟ้าที่ทั้งคู่มองทอดขึ้นไปนั้น..มีดาวดวงเล็กอยู่ไม่กี่ดวงให้ได้มองเห็นจากตรงนี้ เนื่องจากหิมะปุยขาวโปรบปรายลงมาเสียเต็มฟ้าบดบังแรงทอประกายสีเหลืองไปบางส่วน หากเจ้าดาวที่แข็งใจบางดวงนั้นก็ยังคงเปล่งแสงเคียงคู่ดวงจันทร์สีนวลไม่ยอมลาจากไปไหน

เช่นเดียวกับคนสองคนที่นั่งเคียงกันศีรษะเล็กแนบอิงแอบบนไหล่กว้าง..โดยที่อีกคนโอบแขนไปรอบเอวบางอยู่ริมหน้าต่างระเบียง..ผ้าห่มผืนหนาถูกห่อคลุมตัวของทั้งคู่เอาไว้เพิ่มความอบอุ่นนอกเหนือจากการสัมผัส..

“ตัวเล็ก..นายชอบดาวไหม..”เอริคเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ เรียกเอาความสนใจจากคนด้านข้างให้หันมามอง..

“ชอบซิครับ ..”คนตัวเล็กหันมายิ้มตอบก่อนจะย้อนกลับไปมองผืนฟ้าอีกครั้ง..อิ่มเอมในหัวใจเหลือเกิน

“นายเห็นดวงที่อยู่ข้างพระจันทร์นั้นหรือเปล่า..ดวงที่เปล่งแสงสว่างมากกว่า ดวงไหนน่ะ”ชายหนุ่มยืดแขนชี้ชวนให้คนตัวเล็กมองตาม เพื่อให้คนรักนั้นได้เห็นสิ่งที่เขาปรารถนาจะให้มอง..

“อื้อ..เห็นเเล้ว..ทำไมหรอ”เเอนดี้แหงนหน้ามองตาม ถามคำถามกลับ ขยับตัวเอียงไปน้อยๆด้วยความอยากรู้เเละอยากเห็นจนผ้าห่มที่คลุมไหล่อยู่นั้นเลื่อนลงมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

กระนั้นเลยคนที่ใส่ใจกลัวว่าคนที่เขาแสนห่วงจะไม่สบายไปนั้น เลื่อนมาดึงกลับขึ้นคลุมคนตัวบางนั้นอีกครั้ง...จึงได้รับรอยยิ้มหวานนั้นแทนคำขอบคุณ

“ฉันอยากให้ดาวดวงนั้นเป็นนายจัง..อยากให้ดาวดวงนั้นที่มันทอแสงอยู่คู่กับดวงจันทร์เหมือนฉัน....กับนาย”เสียงทุ้มนั้นเปล่งออกมาเรื่อยๆ..อย่างน่าฟังพาลเอาคนฟังได้เเต่ยกยิ้มกว้างในน้ำคำหวาน..

ไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เขาเเอบรักมาก่อนนั้นจะมีบางด้านที่เขาไม่เคยสัมผัส..ทั้งความอาทร เอาใจใส่ เเละความหวานในอารมณ์นั้นเป็นสิ่งแปลกใหม่ที่น่าชื่นใจ ขนาดตัวเองเป็นผู้ชายยังอดเขินอายไม่ได้เลย

“ก็ว่าไปนั้น..ดาวดวงเล็กๆอย่างผมจะไปทำอะไรได้..”คนตัวเล็กเลี่ยงความกระดากของตนด้วยการสมองไปทางอื่นไม่ยอมสบตาคนที่หันมามองเขาอย่างเต็มตา

จนต้องก้มลงมองสิ่งที่อยู่บนข้อเท้าของตนอีกครั้ง ช่างสวย...มีค่า...คู่ควรที่จะให้มันพันธนาการเอาไว้เช่นเดียวกับหน้าที่ของมันจริงๆ..ล่ามไว้ทั้งร่างกายเเละหัวใจ

“นายไม่รู้เหรอว่าถ้าไม่มีดวงดาว พระจันทร์ก็คงไม่มีความหมายอะไร...เเละเมื่อนั้นก็จะไม่มีน้ำขึ้นน้ำลง..ไม่กลางวันเเละไม่มีกลางคืน..อยู่เป็นดวงดาวอย่างนี้เเหละดีเเล้ว..ตัวเล็ก”เอริคทอดยิ้มละมุนให้อีกคนได้ชื่นใจ..จนตัวเองต้องแอบรอบยิ้มกว้างตาม..ดีใจเหลือเกิน ดีใจจนเกินจะเอ่ย..

ความรักมันดีอย่างนี้เองซินะ มันสวยงามหาคำบรรยายเทียบไม่ได้เลยจริงๆ...จนเมื่อได้มาพบเจอด้วยตัวเอง จึงทำให้รู้ว่าการที่โลกของเรานั้นหมุนไปด้วยมือของใครบางคนนั้นก็ไม่เลวเลย

ดวงตาทั้งคู่นั้นเงยขึ้นสบกันช้าๆ ถ้อยคำที่เคยคิดอยากเอื้อนเอ่ยพลันมลายหายไปสิ้นเมื่อมันต่างถูกพูดแทนด้วยสายตาที่ถ่ายทอดหากันเป็นภาษาแห่งรัก

เงาจากชายหนุ่มที่ทอดร่างนั้นค่อยๆพาดผ่านไปยังคนตัวเล็กที่เงยหน้าขึ้นมอง..ไม่ยอมหลบตาอีกคนด้วยเช่นกัน ประหนึ่งมนต์สะกดที่กำลังตาตรึงไม่ให้หันหนีไปได้ จนเมื่อทั้งคู่เคลื่อนตัวเข้าใกล้

ปากหนาจึงจุมพิตลงเบาๆที่ริมฝีปากอิ่มนั้นเบาๆอย่างอ่อนโยน เเละเบาบาง..ไม่มีการจาบจ้วง หรือรุกล้ำได้..เพียงเเค่อยากบอกผ่านรอยจูบเเรกที่แสนหวานให้มันตราตรึงใจของเราสองคนเหลือเกินว่ารัก...เเละรักมากเพียงใดกัน..

ให้ดวงดาวที่เคียงจันทร์นั้นเป็นพยานแห่งรักของเราว่า..เราจะรักกันอย่างนี้ตราบนานเท่านาน...

************************************************************************************

....เวลาความสุขของคนเรามันช่างสั้นนัก!!!....นี่คงเป็นความคิดของใครบางคนที่นั่งนิ่งๆทำหน้าเซ็งอยู่หน้าแฟ้มคดีที่ยังไม่ได้ลงปิดจำนวนหนึ่ง..ในบ้านของตัวเอง

เอริคกรอกตาไปมาตามแฟ้มอย่างถี่ถ้วนเเละรัดกุมเต็มที่สำหรับแฟ้มคดีที่อยู่ตรงหน้า..เหตุที่เขาต้องมนั่งดูมันอยู่อย่างนี้เพราะว่าทุกคดีนั้นสาวมาจาดต้นตอที่ที่กำลังทำการคุกคามคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าคนรักแบบสดๆร้อนเขาอย่างอุกอาจอยู่น่ะซิ

ตั้งเเต่เช้าวันนี้ทั้งวันเอริคยังไม่ได้เจอหน้าของเเอนดี้เลยซักนิดทั้งๆที่อยู่บ้านเดียวกันแท้ๆ พอรู้ตัวอีกทีตอนเดินออกมาจากห้องนอน ก็พบกับข้อความสั้นๆที่ถูกเขียนทิ้งเอาไว้พร้อมกับกองเอกสารจำนวนหนึ่งโดยเพื่อนซี้หน้าแป้นเสียเเล้วว่า

‘...เอกสารคดีสำคัญย้อนหลังที่เมิงขอไอ้เอ็ม ตรวจเช็คให้เสร็จนะเว้ย....จากจอนจิน’

แถมวันนี้ก็เป็นอีกวันที่จอนจินต้องเข้าบ้านใหญ่เพื่อไปทำเรื่องเเละตอนเย็นนั้นต้องมีการนัดคุยเรื่องแผนที่ต่อยอดกันต่อไปอีก จึงต้องรีบสรุปทั้งหมดนี้ให้เสร็จ

เท่านั้นล่ะเลยต้องขนเข้ามานั่งเทียบนั่งอ่าน ตั้งเเต่เช้าไม่ได้หยุด เขาต้องละเอียดรอบคอบอย่างมาก ระมัดระวังในทุกตัวอักษรที่ผ่านตา เพราะบันทึกคดีเหล่านี้ช่วยได้มากในเรื่องความปลอดภัยของเเอนดี้

ปากกาในมือถูกขีดเขียนลงบนแผ่นกระดาษด้วยลายมือหวัดๆของตน รูปลูกษรถูกเชื่อมโยงกันไปมาเพื่ออธิบายแผนผังความคิดของตนเอง..

เท่าที่เขาได้อ่านมาทั้งหมด..เส้นสายของกงยูดูจะไม่ธรรมดาเอาเสียเลย..เท่าที่ดูเเล้ว ที่ผ่านมาบางคดีถ้าไม่ใช้แพะรับบาป ก็ไม่สามารถปิดลงโดยที่ผู้รับผิดชอบคดีนั้นปลดประจำการหรือถอนตัวไปเอง ซึ่งส่วนใหญ่นั้นจะเกี่ยวกับการค้ายาเสพติดเเละมนุษย์เสียมาก จะมีเรื่องอาวุธเถื่อนหรือก็ประปราย..

จนแล้วจนรอดเมื่อผ่านเข้าสู่ชั่วโมงที่สี่ของการรวบรวมข้อมูลจึงแล้วเสร็จจนได้ ยิ่งทำให้ตกใจกับข่าวสารใหม่ที่ทำให้ได้รู้ว่ามีเงินสกปรกหมุนเวียนในประเทศจำนวนมหาศาล โดยที่ผู้คนอีกมากมายก็ล้มตาย เดือดร้อนไปเพราะคนๆนี้ คิดเเล้วมันช่างน่าเจ็บใจ  ที่ผู้พิทักษ์สันติราษฎ์อย่างเขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย ..

มือหนาคว้าเอาโทรศัพท์ข้างกายขึ้นทำท่าจะหมุนไปยังเบอร์โทรศัพท์หากเเล้วก็เปลี่ยนใจ..เปลี่ยนเป็นการพิมพ์ข้อความไปแทน..

‘จัดการธุระเสร็จเเล้วช่วยรีบเข้ามาที่บ้านด่วน..มีงานที่ต้องจัดการโดยเร็วเสีย’ข้อความนั้นถูกส่งออกไปให้อีกสองหมายเลขที่แสนคุ้นตา ซึ่งเขาจ้องมองดูที่หน้าจอโทรศัพท์เคลื่อนที่เครื่องเล็กอีกซักพักจนแน่ใจว่ามันจะถูกส่งไปถึงผู้จริงๆจึงค่อยวางมันกลับไปไว้ที่เดิม เหลือเเต่ก็เเค่รอเวลาที่จะได้เจอกับเพื่อนอีกสองคนเท่านั้น

ส่วนสิ่งที่หวังอยู่ในใจลึกๆนั้นก็หนีไม่พ้น..หากมีคนที่ต้องล้มตายจากความละโมบของคนชั่วช้าเเล้วล่ะก็..เขาก็ยอมเป็นคนที่เห็นเเก่ตัวหากใครจะมองเเบบนั้น เเต่คำขอเดียวที่ดูแร้งน้ำใจนั้นคือ

...ขอให้คนที่ต้องมีอันได้รับอันตรายไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ อย่าเป็นแอนดี้ก็พอ!!!!...

***************************************************************************************

เมื่อเวลาอันสมควรได้มาถึง..สมาชิกที่ชายหนุ่มรอคอยวันนี้หลังจากเอริคนั่งจัดการงานเสร็จก็มาถึง..

ผู้เมื่อเยือนทั้งสองคนเเละเจ้าบ้านอีกสองคนนั่งล้อมโต๊ะหน้าเครียดกันอีกครั้งในรอบสามสี่วันที่ผ่านมา เมื่อวานยังมีเเต่ความสุขอยู่เลย..เเต่วันนี้กลับต้องมานั่งตีหน้าเครียดอีกเเล้ว

ความสุขของเมื่อวานตอกย้ำให้รำลึกถึงความจริงอันโหดร้าย..ว่าคนที่เขารักเละผืนดินที่เรียกได้ว่าบ้านเกิดเมืองนอนยังไม่ผ่านพ้นอันตรายไปได้เลย...สิ่งที่จะทำได้ดีเพียงอย่างเดียวนั้นก็คือ...ทำให้เรื่องเลวร้ายนี้มาถึงตอนจบเสียที

“จอนจินนายได้เรื่องว่ายังไงบ้าง.....บ้าง....”เอริคถามขึ้น หลังจากเอารายงานที่ตัวเองสรุปขึ้นมาวางเอาไว้บนโต๊ะ..ในขณะที่ตาก็เเอบชำเลืองมองออกไปด้านนอกห้องทำงานที่ประตูเปิดเเง้มเอาไว้นิดๆ จนสามารถมองเห็นคนที่นั่งดูซิทคอมไปหัวเราะเสียงดังไม่เกรงใจคนในห้องทำงานเลยเเม้เเต่นิดเป็นครั่งเเรกในรอบของวัน

ยิ่งดึงเอาความสนใจของคนที่กำลังตั้งใจทำงานเเละเเยกเรื่องส่วนตัวในเวลาเดียว จนคนที่นั่งๆอยู่ด้วยกันต้องเดินไปปิดประตูลง

“เฮ้ย...โฟกัสเว้ยโฟกัส...โฟกัสหน่อยๆ....เเหม...ข้างใหม่ปลามัน ด่ากรูๆ วันนี้เจอเองเป็นไงล่ะเมิง โหยซิเมิงโหย...อยากออกไปเจอล่ะซิ...โอ้ย!!!!!!! วานนี่อะ”มินวูเเอบกระเเนะกระเเหนเพื่อซี้อยากออกรสออกชาติเนื่องจากว่าตัวเองโดนเขาล้อมากมาก่อน ถึงทีเอาคืนเเล้วก็ต้องขอบ้าง

“อย่าไปล้อเขาได้ไหม..เดี๋ยวพอเขาตัวเองก็หน้าจืดอีกหรอก”คนที่เเอบเอามือทุบเเขนคนข้างกายได้เเต่ห้ามปรามอย่างสุดใจ เพราะสุดท้ายเขาก็โดนหางเลขไปด้วยทุกที

“ใช่ไอ้เอ็ม เมิงเงียบเเดกใบ้เลยก็ได้...เอาใหญ่เลยนะเมิง...เออ เเล้วไงก็กรูอยากเจอเเล้วไง...ใครว่ะเอางานมาให้กรูเเต่เช้า กินข้าวก็ยังไม่ได้กินซักคำ”เอริคโวยวายออกมาอย่างอารมณ์เสีย ทำเอาคนโดนพาดพิงหันมามองตาโต

“เกี่ยวอะไรกับกรู...กรูเเค่ทำตามที่เมิงบอกไม่ใช่ไง  ไม่เห็นเเอนดี้เเล้ววิบอย่ามาโยนขี้ให้กรู เดี๋ยวมีโดนดีดนะเมิง ”จอนจินที่ละมือจากแผ่นงานของตนเงยหน้าขึ้นมาพูดบ้าง เเน่ล่ะไอ้นี่ไม่ได้เจอแฟน มีพาลเว้ย!!

“ใครบอก..กรูเเค่หิวข้าวไม่ใช่เพราะเรื่องเเอนดี้ซะหน่อย..”เอริคว่าเสียอ่อยหยิบแผ่นกระดาษของตัวเองขึ้นมาเขี่ยเล่นทำเป็นปกปิด

“เเน่ใจนะเเค่หิว...ได้เดี๋ยวกรูหาอะไรมาให้กิน..เอาให้ถึงที่เลยนะเพื่อนเอริคที่รัก เเถมมีคนป้อนให้ด้วย...”มินวูส่งยิ้มตาปิดมาให้เพื่อนที่เเลดูมีความหวังบนใบหน้าหล่อเหลาของเพื่อน

“เดี๋ยวกรูออกไปเอามาให้ เเล้วเมิงก็กินในนี้ ส่วนคนป้อนเดี๋ยวกรูป้อนให้นะ เพื่อนรัก!!!”ว่าเเล้วก็ลุกขึ้นเดินออกไปเพื่อหาอะไรให้เพื่อนกิน

ท่ามกลางสายตาอึ้งกิมกี่ของคนที่หมายใจ กับปากค้างๆ ในเวลาเเบบนี้มันทำให้รู้สึกว่า เอริคเองก็มีช่วงเวลาที่หน้าขำอย่างนี้ไม่เเพ้กัน..เเละไม่ใช่มินวูเท่านั้นที่นั่งขำกับสิ่งที่เห็น..อีกสองชีวิตก็กำลังนั่งอั้นมันเอาไว้จนแทบไม่ไหว..

หากคนที่ตั้งท่าจะเปิดประตูกลับหันมาบอกอย่างไร้เยื่อใยตัดความหวังสุดท้ายเอาไว้ว่า...

“เพื่อนรัก...วันนี้...เมิงกับกรูวางเเผนกันไม่เสร็จ ก็ไม่ต้องออกจากห้องนี่ล่ะ..เดี๋ยวกรูจะอยู่เป็นเพื่อน..รักเมิงจังเลย...”ชายหนุ่มจึงปิดประตูตามออกไปท่ามกลางเสียงหัวเราะของทั้งดองวานเเละจอนจินโดยมีเสียงโหยหวนของชายหนุ่มเจ้าของบ้านที่ไม่สามารถต่อต้านเเขกได้

“ไอ้เพื่อนเลว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”.......................

ว่าเเต่........สรุปแล้วว่าเเต่วันนี้จะได้คุยไหมงานน่ะ....พ่อสี่หนุ่ม!!!

********************************************************************************************

TBC

Part 24

การซื้อของอย่างบ้ารำห่าผ่านไป จนแล้วจนรอดก็อยู่ในกำหนดเวลาไม่ขาดไม่เกิน สองชั่วโมงพอดิบพอดี จึงได้ฤกษ์ขนทีมงานกันกลับห้องเสียที ตอนนี้ไม่ว่าตัวเล็กตัวโต หรือจะตัวบางตัวใหญ่ ก็ต้องหอบหิ้วของพะรุงพะรังกันคนละไม้ละมือบ้างก็สองถุงสามถุง อย่างไม่ต้องสงสัย

“โอย ไม่รู้ตัวเลยนะเนี่ย..ว่าจะซื้ออะไรเยอะแยะขนาดนี้น่ะ”แอนดี้บ่นกระปอดกระแปดลากทั้งขา เเละทั้งถุงขึ้นมายันชั้นบนสุดของตัวตึกซึ่งไม่มีลิฟมาบริการซักนิด

“จะบ่นทำไมไอเตี้ย ตอนซื้อน่ะหยิบเอาๆ จะโน่นนี่นี่นั้น เเต่พอให้ถือล่ะทำเสียงดัง”นี่เป็นหนึ่งในน้อยครั้งที่ เฮซองจะแอบดุน้องชายตัวเอง เนื่องด้วยความหมั่นไส้น้องเล็กอย่างเป็นกำลัง ใครๆก็เห็นว่าแอนดี้น่ะตัวเล็ก น่ารัก ถุงในมือนั้นก็เบากว่าของเขาตั้งเยอะยังจะทำบ่นอีก

“แหม่ ก็นะ พี่ซองกี้อะ ผมไม่บ่นก็ได้เดี๋ยวพี่ให้ของขวัญผมพรุ่งนี้”คนตัวเล็กทำท่าฮึดขึ้นมาทันทีอย่างไม่ต้องมีแรงกระตุ้นก็กระตุ้นมันเองนี่ล่ะ

“โห น้องฉันทำดีหวังผลล้านเปอร์เซ็นต์ ต่อหน้าต่อตาเลยนะเนี่ย เเล้วถ้าบ้านไฟไหม้ มันไม่เอาเอกสารมอบทรัพย์สมบัติให้ตัวมัน ให้กรูเซนต์ หรือเปล่าเนี่ย”คนหน้าสวยแอบบ่นไปด้วยในขณะที่ตัวเองต้องแบกเอาถุงเจ้ากรรมที่เต็มไปด้วยสายรุ้งขึ้นห้อง เช่นเดียวกับชายอีกสองคนที่เดินตามกันมาอย่างเงียบๆ นานๆทีจะได้เห็นพี่ชายเขาหยอกน้องเเรงๆเเบบนี้นะเนี่ย

“พี่..บ้านเรามีสมบัติอะไรมาก..ไม่เอาหรอก ผมให้พี่เลี้ยงผมไปอย่างงี้เเหละดีเเล้ว ถึงไฟไหม้พี่ก็ไปกับผมด้วยนะ พี่ซองกี้จ๋า..”แอนดี้ลอยหน้าลอยตาพูดอย่างสบายใจเฉิบ ยิ่งทำเอาคนสวยอยากเอาหัวโขกกับราวบันไดหินอ่อนสีชมพูสวยนี้เเรงๆเหลือเกิน น้องฉันไม่ค่อยเลยจริงๆ

“เเล้วนี่ จะสูงไปไหนเนี่ย ฉันล่ะอยากเห็นหน้าเจ้าของตึกมันจริงๆเลย ทำไมไม่สร้างลิฟฟระเนี่ย!!!”เฮซองเองก็เหนื่อยมากเเล้ว แม้ว่าขอในมือจะไม่หนักเท่าต้นคริสต์มาสเเละถุงอาหารที่ชายสองคนนั้นถือมาก็ตามที หากก็อดไม่ได้ที่จะโวยวาย

“ก็ลิฟมันไม่เข้ากับตึก ตึกนี่มันสไตล์เก่า สร้างลิฟทีคงหมดราคา พ่อฉันเขาว่าอย่างนั้นน่ะ”เอริคที่เดินเงียบๆมานานตอบขึ้นอย่างเรียบเฉยหากเรียกสายตาสองคู่ที่เดินนำหน้าได้เป็นอย่างดี

“หา!! ว่าไงนะ..นายบอกว่าพ่อนายหรอ”เฮซองเป็นคนเลือกที่ฝ่ายถาม เอง

“ก็พวกนายไม่เคยถาม ไอ้ตึกก่อนหน้านี้ก็ใช่ ไม่งั้น มันไม่เงินมาใช้ขนาดนี้หรอก”คราวนี้จอนจินเป็นฝ่ายตอบเเทนเล่นเอาคนตัวบางตาโต..ในขณะที่น้องชายตัวเล็กของเข้าใบ้รับประทานไปแล้ว ในหัวน่ะคิดเเต่เรื่อง...

โอ..ตึกนี้ของเอริค...โอ...ถ้าทางจะแพง ไม่ซิ โคตรแพงแน่นอน แถมมีคนเช่าเต็มทุกห้องเลยด้วย เเต่ละคนดูมีเงินทั้งนั้น โอวว เงิน!! หน่วย..สิบ..ร้อย..พัน..หมื่น..แสน..ล้าน..เเละที่มากกว่านั้น.. ว้าว...ถ้าได้เป็นคนรักมีหวังรวยไปทั้งชาติเป็นหนูตกถังข้าวสารชัวร์ๆ แถมเขาก็หน้าตาดีดูมีชาติตระกูล แต่งตัวก็มีรสนิยม เรื่องศิลปะป้องกันตัวก็ไม่ต้องพูดถึง..เป็นเลิศ

หันไปดูเขาย้อนมองดูตัวเรา เงิน..อย่าว่าเเต่ร้อยวอนเลย ชั่วโมงนี้สิบวอนถึงไหมเนี่ย เรื่องหน้าตาหรอ..ก็พอไปวัดได้ผีไม่หลอกล่ะน่า.. มาที่ชาติตระกูล โอย...เเค่มีคนจำชื่อได้ก็บุญเเค่ไหนเเล้ว อย่าไปหวังเรื่องนามสกุลให้เสียเรื่อง แต่งตัวล่ะ...เอ่อ..เสื้อแบกะดินสุดๆ...กางเกงเอ้าท์เล็ท..อีกต่างหาก ไอ้ของมียี่ห้อเนี่ย เพิ่งเคยได้สัมผัสเพราะเงินของรัฐเชียวนะ.. สุดท้ายศิลปะป้องกันตัว เหอะ..ไม่เอากระบองฟาดหัวตัวเองได้จะดีมาก..

สรุป กรูมีอะไรดีกับเขาบ้าง เป็นเเค่พุดเดิ้ล ริอ่านจะไปเห่ายานอวกาศ..ฝันสูงไปไหมแอนดี้... นี่ถ้าเป็นฟุตบอลนะ โดนถล่ม สี่ประตูต่อ ศูนย์ หลุดลุ่ยเห็นๆ..เฮ้อ!!! เอาว่ะ..อย่างน้อย กรูก็แบ๊วว้อยยย!!!!

คิดให้กำลังใจตัวเองได้ดังนั้น ก็ยิ้มในหน้าขึ้นมาได้อีกครั้งแม้เหตุผลมันจะฟังไม่ขึ้นเท่าไหร่เเต่เพียงเท่านี้แอนดี้เองก็มีความสุขได้..และแม้เขาจะไม่ได้ชอบเรา แอนดี้ก็ยังเป็นสุขได้เช่นกัน หากเพียงเขาคนนั้น หยิบยื่นความห่วงใยเล็กน้อยมาให้อย่างที่เขาทำประจำ...

กว่าจะลากสังขาร มาถึงชั้นเจ็ดเเบบเงียบๆ ไม่กล้าว่าพาดพิงใครเขาอีก เพราะเนื่องจากรู้ตัวเจ้าของเขาเเล้ว เดี๋ยวเขาเตะโด่งออกไปไร้ที่ซุกหัวนอนล่ะก็แย่น่าดู แถมตอนนี้บ้านที่อยู่ก็เละไปซะแล้วเอาว่ะทนๆเอาหน่อย

เหล่ากรรมกรทั้งหายพอมือถึงห้องก็เกิดอาการง่อยเปลี้ยเสียขาขึ้นมาทันที มือไม้พลันจะหมดแรงวางของลงกับพื้นเเรงๆอย่างลืมตัวก่อนที่สองพี่น้องจะรีบคว้าขึ้นมาใหม่อีกครั้ง...

“พี่ซองกี้เดี๋ยว เจ้าของบ้านเขาเก็บเงินเรานะ ทำพื้นของเขาเป็นรอยอะพี่”นั้นยังไม่เลิกมาอยู่ด้วยกัน เจอไอ้จียง เอ็มไม่นานเชื้อตลกมันเเตกซ่านเข้าไปในตัวคนน่ารักเเล้วหรือไง

“เออเนอะ เดี๋ยวไม่มีเงินใช้เขาอีก ไป..เราเอาไปวางที่อื่นดีกว่า”นี่ก็รับมุกกันดีเหลือเกินช่วยกันร่วมเเรงร่วมใจทำเอาคนมองที่เหลือได้เเต่ลอบยิ้มด้วยความชอบใจ

ขนของตามพ่อเจ้าความคิดทั้งสองไปอย่างไม่มีปากเสียง มีเเต่รอยยิ้มที่เต็มปากอยู่อย่างนี้เเหละดีที่สุดเเล้ว

เเล้วมหกรรมการชำแหละของที่น่าสนุกสนานก็เกิดขึ้นเป็นลำดับต่อไป พวกคนที่เเรงเยอะนั้น มีหน้าที่ใช้เเรงงานให้สมตัวโดยการนั่งประกอบเจ้าต้นไม้เทียมโดยมีคนหน้าสวยยืนสั่งอยู่ไม่ห่าง ในขณะที่เเอนดี้เองก็เเกะเอาสายรุ้งที่ซื้อมาออกจากถุงเเล้วก็เอาไปกองรวมๆกับกระพรวน นางฟ้า คทา ไม้เท้าเล็ก ซานต้าตัวน้อย เเละสำลีเทียมอีกมุมหนึ่ง จนเมื่อเจ้าต้นคริสต์มาสสูงเทียมเพดานนั้นตั้งตรง เเละเเข็งเเรงดีเเล้วการตกแต่งก็ตามมาติดๆ

จะว่าสนุกก็คงไม่เชิงจะว่าวุ่นวายก็ไม่ใช่ เเต่เสียงเอะมะเทิ่งนั้น ไม่พ้นจากคนสี่คนนี้เเน่ๆ เนื่องจากเฮซองอยากติดลุงซานต้าเข้าไปตรงมุมหนึ่ง หากเเอนดี้เลือกที่จะติดกระพรวน เเละจอนจินอยากติดคทาแทน สงครามน้ำลายจึงประทุขึ้นทันที โดยหารู้ไม่คนที่ยืนเงียบๆอยู่นั้น ชิงเอานางฟ้าน่ารักตัวเล็กเเขวน ก่อนเดินจากไปเงียบๆไม่ต่างจากตอนมาเลย..ทำเอาคนที่ยืนทะเลาะกันเสียนายต้องทำหน้าเซ็งในอารมณ์

กว่าจะเสร็จออกมาเป็นรูปเป็นร่างได้เล่นเอาเหนื่อยกันเเทบขาดใจ เเต่เมื่อถึงเวลาที่

ได้มองผลงานที่ช่วยกันตกเเต่งอยากเต็มตาเเล้วก็อดชื่นชมไม่ได้ เเม้จะเคยเห็นต้นไม้ที่ตกเเต่งสวยงามตามห้างสรรพสินค้ามามากมาย สวยกว่าต้นนี้หลายต่อหลายเท่า แต่มันก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกเเบบนี้เลย ความรู้สึกอบอุ่นเมื่อยามมอง..ต่างเหลือเกิน ต้นไม้ที่ใจเเต่ง กับต้นไม้ที่ใช้สมองเเต่ง... อดไม่ได้เยที่จะภูมิใจในสิ่งที่ทำเองกับมือ นี่คงจะสวยที่สุดที่เคยเห็นมาเลยก็ได้...

“เป็นอะไรทำไมทำหน้างั้นล่ะ..”จอนจินที่ยืนด้สนข้างคนหน้าสวยถามขึ้นเบาๆ ด้วยสายตาเป็นประกาย รู้อยู่หรอก ว่าเพราะอะไร

“เงือก!! ฉันจะทำหน้าอย่างไรก็เรื่องของฉัน เงือกจริงๆ”เฮซองหันมาค้อนควับก่อนสะบัดหน้า เดินเข้าครัวไปทันที

 “แหม..ฉันเป็นกับนายเเค่คนเดียวเท่านั้นเเหละ..” ...มีหรืออีกคนจะไม่ตามไปน่ะ

“สวยเนอะ...”แอนดี้หันไปพูดกับอีกคนทียืนมองตินไม้ต้นเดียวกัน...

“ใช่..ทำเองนี่...เดี๋ยวพรุ่งนี้ ในฐานะที่อายุน้อบสุดเเละตัวเล็กสุด นายต้องตะกายขึ้นไปเอาดาวไปติดรู้ไหม”เอริคพูดเนิบๆ หยิบเอาดาวดวงใหญ่ในมือมาโบกให้คนตัวเล็กดู

“โอเค เเต่พี่ต้องเอาบันไดมาต่อให้ผมนะ มันไม่ถึง..”นั้นเเล้วเเอนดี้ก็ยอมรับความจริงในข้อนี้ไป

“ได้..เดี๋ยวจัดให้”คนตัวโตอีกคนจึงรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ..

ทั้งคู่จึงหันกลับมามองยังต้นไม้ประดับที่วางตะหง่ายกลางห้องอีกครั้ง ในช่วงชีวิตที่ผ่านมาของแอนดี้นี้เป็นครั้งเเรกที่ได้จัดงานคริสต์มาสนี้ด้วยตนเอง..ทั้งตื่นเต้นเเละดีใจ..ส่วนในชีวิตของเอริค ถึงจะผ่านวันแบบนี้มาก็มาก จนรู้สึกเฉยชาไปกับมัน แต่ในปีนี้ ทำไมมันถึงรู้สึกดีไม่เหมือนกับปีก่อนๆเลย...และแม้มันจะมีความเเตกต่างที่เกิดขึ้นในใจของคนสองคนเเต่สิ่งที่เดียวทั้งคู่มีไม่ต่างกัน ณ วันนี้ เห็นจะเป็นความสุขเสียกระมัง

***************************************************************************************

วันที่ตั้งตารอคอยก็มาถึงในที่สุด วันเเห่งความสุขของชาวคริสต์ วันสำคัญที่พระผู้ไถ่ได้บังเกิดลงมาบนโลกมนุษย์จากครรภ์ หญิงสาวผู้ได้พรจากพระเป็นเจ้า หญิงพรหมจารีพระนางมารีอา มารดาแห่งคริสต์ศาสนิกชน..

ปุยสีขาวมากมายจึงพากันแสดงความปิติ พร้อมใจกันโปรยปรายลงมาราวหยดน้ำฝน หากความเบาบางเหมือนเม็ดนุ่นสีขาวที่เย็นชื่นใจ เจ้าละอองสีขาวค่อยๆทิ้งตัวลงจากฟากฟ้าตามแรงโน้มถ่วงของโลกที่เป็นไป ปกคลุมให้เมืองทั้งเมืองนั้นเต็มไปด้วยสีขาวสะอาดตา

“เฮ้อ...หิมะตกเสียที...ปีนี้ตกช้าจน นึกว่าจะไม่ตกเเล้วนะเนี่ย”เด็กหนุ่มที่นั่งมองสิ่งต่างๆอยู่ภายในห้องที่ให้ความอบอุ่นนี้พูดขึ้นอย่างชอบใจ พลางดูโทรทัศน์เครื่องโต เพื่อรอเวลา

เนื่องจากอาการตื่นเต้นเเละมีความสุขมันปลุกให้คนตัวเล็กตื่นขึ้นมาเเต่เช้ามืด เเม้จะรู้ว่าพี่ชายเเละคนอื่นๆ ได้เตรียมทุกอย่างเอาไว้พร้อมหมดเเล้ว เเต่กระนั้นก็ยังไม่หายอยู่ดี

ทำเอาคนอื่นต้องตื่นมาเป็นเพื่นอเล่นเจ้าตัวแสบนี้ด้วย หากคนๆนั้นคงหนีไม่พ้น...เฮซอง(อันเเน่ ลุ้นว่าเป็นเอริคล่ะซิ : คนเเต่ง) ก็เมื่อคืนนี้ เจ้าสองคนนั้นน่ะ อยู่ดีๆก็ออกไปไหนก็ไม่รู้ เเถมมีการติดระบบล๊อคที่ประตูกันคนข้างในออกเเละกันคนจากด้านนอกเข้าไปด้วย..กว่าจะกลับมาอีกทีก็ปาไปตีสามตี่สี ถ้าได้ยินไม่ผิดเห็นว่าจะไปบ้านของจอนจินหรืออย่างไรก็ไม่แน่ใจ เลยยังหลับเป็นตายไม่ยอมตื่นกันทั้งคู่

“เตี้ย...นาย...คิดยังไงบ้าง...กับวันนี้”เฮซองถามน้องออกมาเบาๆ เขาเองก็รู้สึกผิดไม่น้อยกับช่วงชีวิตที่ผ่านมา เขาไม่เคยได้อยู่ฉลองกับน้องชายในวันสำคัญอย่างนี้เลยซักครั้ง กลับต้องให้คนอื่นมาเป็นคนทำแทนเสียนี่

“ดีที่สุดเลยพี่....”แอนดี้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริงจับใจ เเต่คนฟังถึงกับสะอึกขึ้นมาได้ มันเป็นเรื่องที่น่าดีใจที่เห็นน้องรักมีความสุข เเต่นั้นก็ยิ่งตอกย้ำเรื่องที่เขาเป็นพี่ชายที่เเย่มากสำหรับน้อง

“ผมดีใจมากเลยที่ปีนี้พี่ไม่ต้องไปทำงานเหนื่อย เหมือนทุกปี เป็นปีที่พี่จะได้พักอยู่บ้านฉลองกับผม ผมดีใจมากเลยรู้ไหม”คนตัวเล็กหันไปมองหน้าพี่ชายที่เขาเเสนรักอย่างเต็มตา ระบายยิ้มอย่างกว้างเเละจริงใจส่งไปให้ บ่งบอกว่าคิดอย่างที่ตนพูดไม่มีบิดเบือน

นั้นก็มากพอสำหรับคนเป็นพี่...เเค่คำพูดนี้ก็มากพอที่จะทำให้คนที่นั่งเอาเเขน เท้ากับเข่าของตนนั้นชื่นใจ..เเล้วอย่างนี้ไม่ให้รักน้องแล้วจะไปรักใคร...

“พี่ก็ดีใจเหมือนกัน..ที่ปีนี้ได้อยู่กับนาย..”มือบางวางลงบนกลุ่มผมนุ่มนั้นก่อนจะลูบเบาๆอย่างรักใคร่เเละเอ็นดูไม่เป็นอื่น นานๆทีพี่น้องจะได้มีเวลามากพอจะถามไถ่ความรู้สึก เเละสารทุกข์สุขดิบเสียทีนะ...

เเกร๊ก...!! เสียงประตูใหญ่ด้านนอกถูกเปิดขึ้นทำเอาสองพี่น้องที่นั่งอยู่ได้กันหันควับไปมองเเทบจะทันที หากผู้ที่ก้าวเข้ามาใหม่นั้นไม่ใช่อื่นไกล แต่เป็นแขกที่เต็มใจถูกรับเชิญทั้งสองคนนั้นเอง...

“สวัสดีคร้าบบบบบ...พี่เฮซอง...ดีดี้..”คนตัวบางร่างน้อย ก้าวกระโดดเข้ามาในห้องก่อนใครเพื่อน เข้าประชิดตัวคนตัวเล็กเเละอีกคนที่นั่งหน้างามอยู่เเล้ว

“อ้าว..ทำไมมาเเต่หัววันล่ะเนี่ย นายน่ะ”แอนดี้หันไปถามเพื่อนใหม่สดๆร้อนๆของตน

“ก็มันตื่นเต้น นานๆที่ท่านหัวหน้าเขาจะจัดงานซักที เลยอยากมาเเจม..อย่างเเรง..น่ะ เทมป์ นาย..เอาเค้กไปเก็บรึยัง เอาไปเก็บเเล้วมานั่งนี่นะ..”จียงหันมาตอบก่อนจะรีบบอกให้คนที่มาพร้อมกันเอาของที่เจ้าบ้านตัวจริงฝากซื้อไว้ไปเก็บให้เรียบร้อย ซึ่งคนโดนสั่งนั้นทำตามอย่างว่าง่าย เเละตอบรับกลับมาเพียงเเค่พยักหน้ารับรู้เท่านั้น ไม่นานมากก็กลับมานั่งรวมตัวกันเป็นสี่คน

“ลืมเลย เมื่อวาน..เทมป์ไปทำเรื่องบ้านมาให้เเล้วนะ ทางตำรวจเขาบอกว่าเดี๋ยวก็เรียบร้อยไม่ต้องห่วงนะ..”เจ้าตัวยุ่งพูดบอกให้คนที่รับข่าวสารทั้งสองฟัง ซึ่งนั้นก็ทำให้รู้สึกโล่งใจเหลือเกิน

“ขอบใจมากนะ เทมป์ที่เป็นธุระให้ พวกฉันได้เเต่นั่งนอนอยู่เฉย ตลอดเลย”เฮซองเเสดงความขอคุณจากใจจริงทำเอาคนอายุน้อยกว่ารับเเทบไม่ทัน

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังไงซะตอนนี้ก็เหมือนครอบครัวเดียวกันเเล้ว”ไม่ว่ากี่ครั้งฟังคำนี้ก็ชื่นใจ ครอบครัว..

หลังจากนั้นทั้งสี่คนจึงได้นั่งคุยกันไปมาเพื่อฆ่าเวลาไปเรื่อยๆจนเจ้าของบ้านอีกสองคนตื่นมา ทันได้ทานอาการมื้อกลางวันด้วยกันต่อ เเล้วจึงช่วยกันเตรียมของที่จะต้องใช้ทำอาหาร เเละอื่นๆอีกมากมาย

จนเเล้วจนรอดเเขกสองคนสุดท้ายที่อยู่ในรายชื่อผู้ร่วมขบวนการอย่างมินวูเเละดองวานก็มาทันเวลาพอดี  จึงโดนเเซวอีกเล็กน้อยไปตามระเบียบ ว่าไม่รู้แอบไปสวีทกินข้าวดูหนังที่ไหนกันมา ถึงได้มาช้าเสียขนาดนี้ คนอื่นมาเเต่วัน เเต่เพื่อนๆกันนี่มาเสียสายโด่ง หากคนที่มาช้าก็ไม่ได้มามือเปล่าเสียเมื่อไหร่ หอบเอาเเชมเปญ ยี่ห้อดังราคาสูงมาเป็นของไถ่โทษ เเถมด้วยการยอมรับอย่างซึ่งๆหน้าเลยว่าไปแอบเดตกันเล็กๆมาสองคน..

ฟ้าภายนอกมืดลงจนสนิท มองเห็นหมู่มวลดวงดาวเเละพระจันทร์อ้วนกลม เเทนพระอาทิตย์ที่ทอเเสง หากสิ่งที่ทำให้ค่ำคืนนี้สวยงามมากขึ้นคงหนีไม่พ้น ตัวละครเอกอย่างปุยหิมะใส เเละเจ้าต้นคริสต์มาสประดับที่ตั้งอยู่กลางห้องนี้ และเสีงหัวของความอบอุ่นเป็นเเน่

เมื่อทุกคนมาครบตาม งานจึงดำเนินไปได้ตามแบบแผน คือการที่ส่งคนตัวเล็กไปเป็นผู้ประดับดาวดวงใหญาลงบนยอดไม้..ตามด้วยการอธิษฐานความปรารถนาของตน แม้จะเกี่ยงงอนด้วยความเขินไปบ้าง เพราะคิดว่าตัวเองแก่เกินที่จะทำอะไรอย่างนี้ เเต่สุดท้ายแอนดี้ก็ปีนบันไดขึ้นไปติดอยู่ พร้อมกับขอพรให้ตัวเองเเละคนที่เขารักทุกคนไปด้วย..

เสร็จสิ้นจากการตรงนั้น ก็เป็นการเริ่มการกินเลี้ยงสังสรรค์ที่รอคอย อาหารที่บ้างก็สั่งมาบ้างก็ได้รับการเสกสรรจากพ่อครัวฝีมือเอกอย่างเฮซอง จนกลายเป็นอาหารเลิศรสได้ถูกลำเลียงไว้อย่างดีบนโต๊ะอาหารตัวยาว..ให้ทุกคนได้ลองลิ้มชมรสอย่างอิ่มหนำสำราญ โดยไม่ลืมที่จะพูดคุยและหยอกล้ออย่างสนุกสนาน..

“ฮ้า...อิ่มจะเเย่...”ดองวานพูดออกมาในขณะที่เอนตัวนั่งพิงโซฟาตัวนิ่ม รู้สึกท้องเเน่นจนกระดิกตัวเเทบไม่ได้

“นายเล่นกินเข้าไปขนาดนั้นไม่อิ่มได้ยังไงเล่า..”เฮซองหันมาพูด ตอนนี้เขาเริ่มสนิทใจกับทุกคนมากพอที่จะสามารถพูดคุยได้อย่างไม่ต้องเกรงใจ

“ก็จริงของนาย เเต่นะ ไอ้ไก่งวงตัวนั้นเเหละ ทำฉันจุก เเต่ขอบอกว่านายทำโคตรอร่อยเลย”ดองวานไม่วายหันไปบอกคนหน้าสวยที่ยืนถือแก้วเเชมเปญใบสวยในมือ  ทำท่าจะจิบๆ

“ใช่ๆๆ ขอเห็นด้วย จียงนั่งแทะกับพี่ดองวาน เหลือเเต่ก้างเลย..เนี่ย”จียงเป็นอีกคนที่เดินลากสังขารมานั่งแปะกองรวมกับแอนดี้อีกคน เเทบจะต้องให้เทมโปเป็นคนพาออกมา เพราะเดินไม่ไหวจริงๆ

หากคนตัวเล็กอีกคนที่ไม่ได้สนใจคนรอบข้างเลย นั่งเล็มขนมเค้กในมือไปอย่างสบายอารมณ์ มีความสุขเหลือเกินเลย ตั้งเเต่เกิดมา เพิ่งเคยได้จัดงานสนุกแบบนี้เป็นครั้งแรก บรรยากาศก็อบอุ่นซะจนมีความสุขตั้งไม่รู้เท่าไหร่..

“นี่ๆทุกคน มีใครสนใจเล่นไพ่ซักเกมส์สองเกมส์ไหม...”จอนจินที่เดินออกมาทีหลังสุดบอกขึ้น ทำเอาทุกคนหันไปมองเป็นสายตาเดียว

ยกเว้นก็เเต่แอนดี้เท่านั้น เเต่ไหนเเต่ไรมา เด็กหนุ่มเคยลองเล่นกับเพื่อนบ้าง จนเเล้วจนรอดก็มีเเต่เสียตลอด จึงเป็นเหตุผลที่คนตัวเล็กจะไม่สนใจ เเละในความไม่สนใจนั้นหารู้ไม่เลยว่า การชวนเล่นการพนันนี้ มีอะไรแอบแฝงอยู่ด้วย...

“แอนดี้ นายเข้าไปเอากระเป๋าตังค์ให้หน่อยดีมันอยู่ในตู้เสื้อผ้าน่ะ”คนหน้าสวยวานน้องชายของตนใหเข้าไปหยิบของเล็กน้อย ซึ่งคนถูกวานก็รับทำอย่างว่าง่ายเช่นกัน..

**************************************************************************************

คนตัวเล็กเดินเข้ามารื้อคน เอาสิ่งของที่พี่ชายต้องการอยู่นานพอควร ก็ลืมถามเสียด้วยว่า เอาไปเก็บอยู่ที่ตรงซอกไหนของตู้ ค้นมันตั้งเเต่ชั้นใส่ถุงเท้า วางกระเป๋า ที่เเขวนเสื้อ ชั้นวางน้ำหอมก็ไม่มี ขี้คร้านจะตะโกนก็กลัวจะเสียมารยาทต่อหน้าคนอื่นประไร  เเล้ววันนี้พี่ชายเขาไม่ต้องหมดตัวเสียก่อนจะเจอทุนหรือเนี่ย..

หากพอหาไปหามาได้เกือบสิบนาทีก็จนใจ..คงต้องออกไปถามจริงๆเสียเเล้ว เด็กหนุ่มจึงเดินอาดๆออกจากห้องนอนของตนอีกครั้งหมายใจว่าจะกลับไปขอร่วมวงเสียหน่อย...

แต่พออกมาจากห้องกลับพบแต่ความว่างเปล่า บัดนี้ห้องนั่งเล่นดูไร้ซึ้งสิ่งมีชีวิตเสียงดัง ไฟที่เคยสว่างก็ริบหรี่ลง มองแล้วชวนให้นึกตกใจ..ตาใสกวาดมองไปทั่วทุกที่ ก็ยังไม่เจอใครอยู่ดี เดินกลับเข้าไปในครัวก็ไม่มีใครซักคน คิดได้ดังในใจก็เริ่มเสียเสียแล้ว

“ตัวเล็ก..”เสียงเรียกเบาๆทำเอาคนโดนเรียกหันกลับไปมอง เห็นเพียงชายหนุ่มที่คุ้นตาเท่านั้น...

“พี่ คนอื่นไปไหนกันหมด ผมตกใจหมดเลย”คนตัวเล็กถามเสียงใส อย่างน้อยตอนนี้ก็ใจชื่นขึ้นมาเมื่อเห็นเอริคอยู่ตรงหน้าเขา   

ร่างสูงกลับเพียงเเค่ระบายยิ้มอ่อนให้..ไม่ได้ตอบคำถามใดกับคนตัวเล็กนั้นเลย นอกจากทำเพียงเเค่เดินเข้ามาคนที่ยืนอยู่อย่างช้าๆ จนคนน่ารักได้เเต่เอียงคอน้อยๆด้วยความสงสัย  ดูเเล้วยิ่งน่าเอ็นดู

เพียงเเค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้นก็ถึงตัวพอดี...

“แอนดี้..นายมีความสุขไหมวันนี้”คำถามที่แสนธรรมดาถูกถามออกไปเมื่อชายหนุ่มมาถึงตัว แสงสีนวลเเละไฟริบหรี่ทำให้คนตัวเล็กต้องเพ่งมองอีกฝ่ายในความมืด เห็นเเต่ใบหน้าที่คมคาย นัยน์ตาที่เคยลึกลับ มาตอนนี้มีประกายเเพรวพราวอยู่ในที ราวกับมีมนต์สะกดไม่ให้หันหนีไปไหนได้

“ก..ก็มีความสุข..ซิ..”ไม่เคยได้อยู่ใกล้กันขนาดนี้มาก่อนเลย หัวใจดวงเล็กเลยพลอยเต้นเเรง สูบฉีดเลือกพาลเเต่จะไหลเวียนไปเลี้ยงที่ใบหน้าเสียอย่างเดียว

“หรอ..แล้วชอบที่นี้ไหม..”คำถามที่สองถูกส่งไปอีกครั้ง คนฟังจึงได้เเต่เลิกค้วสูงไม่เข้าใจ...ซึ่งคนถามก็ยังคงส่งยิ้มอ่อนนั้นมาให้อยู่ไม่เสื่อม

“ชอบซิคับ..ชอบมากด้วย”แอนดี้ตอบออกไปตามความจริงทุกประการไม่มีปดในคำพูด ทำเอาคนฟังยิ้มออกมาอย่างกว้างขวาง ส่งให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นยิ่ง ดูดีมากว่าเคย ป่วนเอาใจน้อยๆของแอนดี้ให้เต้นโครมครามเสียงดัง ลืมไปเเล้วว่าเกิดอะไรขึ้น..กังวลเเต่เสียงใจตัวเองที่มันเต้นเเรงนั้น จะดังเสียจนคนที่ยืนอยู่ด้วยกันนี้ได้ยิน

“ถ้าอย่างนั้น..นายก็มาอยู่ด้วยกันกับฉันที่นี้เถอะนะ จากนี้ เเละตลอดไป”เอริคยกมือขึ้นจับปลายผมอ่อนนุ่มนั้นเบาๆ เน้นย้ำคำพูดอย่างหนักเเน่น เเสดงความรู้สึกที่มีผ่านดวงตาที่จ้องมองไปยังสายตาของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความจริงจัง..

“..อ..อ...”คนตัวเล็กแทบไม่เชื่อหูของตัวเองเลย ราวกับฝันไปก็ไม่ปาน หากความไม่เเน่ใจนั้นจึงอยากทบทวนอีกซักครั้ง..

“คือ..คือ..พี่...อ..เอ่อ..หมายถึง...”

“หมายถึง...แอนดี้ ฉันรักนาย..ไม่รู้นายจะชอบฉันบ้างไหม..”เอริคพูดคำที่ฟังดูธรรมดาๆนั้นออกไปชัดเจน..ตามด้วยรอยยิ้มหวานเช่นเดิม

ตอนนี้คนฟังนั้นทำได้เพียง ทวนคำพูดชายหนุ่มวนไปวนมาเรื่อยๆ ด้วยความสุขใจ คำว่ารัก..รัก.. เหมือนเสียงสายลมที่พัดแผ่วเบา ทว่าเมื่อพัดผ่านมานั้น..มิอาจลืมเลือนได้เช่นสายลม...กลับตราตรึงอยู่ในความทรงจำมิรู้เลือน เสมือนหนึ่งสลักลงบนหินผาใหญ่..

เกินต้านทานต่อสายตาคมคู่นั้นได้ แอนดี้จำต้องหลบลง ด้วยความเขินกระดากในที..มือกำเเน่นลงที่ชายเสื้อของคนที่ยังจ้องมองมาที่เขาอยู่

“ฉันรอคำตอบอยู่นะ ตัวเล็ก”เสียงทุ้มอ่อนนั้นเร่งรัดเบาๆ จนคนฟังอดไม่ได้ที่จะขบปากตัวเองน้อยๆ กับการใช้ความคิดหาคำตอบ ที่มีเเต่คำว่าตกลง

“เอ่อ.. ครับ..ช...ช..เอ่อ.ช...ช..โอ้ย...อืม..ช..ชอบ ชอบ!!”กว่าคำๆนี้จะหลุดปากออกมาได้เล่นเอาเหนื่อยเเสนเหนื่อย  เเต่คำตอบนี้ก็คุ้มค่าพอที่จะรออดทนฟังเช่นเดียวกัน

“งั้น...ฉันขอจองล่ะนะ..”เอริคคว้าเอาของที่อยู่ในกระเป๋าออกมา เเล้วจึงนั่งคุกเข่าลง

“สัญญานะว่าบอกรักแล้วจะไม่คืนคำ..”เอริคถามย้ำอีกครั้ง หากคราวนี้น้ำเสียงเหมือนติดจะทะเล้นเล็ก ซึ่งคนตอบก็พยักหน้าเเทนเเรงๆ

ชายหนุ่มจึงบรรจงสวมของที่อยู่ในมือนั้นลงบนข้อเท้าอีกคน กำไลวงกลมสีเงินเรียบที่ดูเหมือนข้อมือขนาดบางซึ่งตรงปลายล๊อคนั้นมีเเม่กุญแจตัวเลกประดับเพชรเม็ดเล็กอยู่ด้วย ถูกสวมลงอย่างทะนุถนอม

“ถึงกับต้องล่ามผมไว้เลยหรอ..